Nga Pena e Autores

𝐅𝐞𝐬𝐭𝐢𝐯𝐚𝐥𝐢 𝐏𝐨𝐞𝐭𝐢𝐤 𝐢 𝐏𝐫𝐢𝐬𝐡𝐭𝐢𝐧𝐞̈𝐬,

Shoqata " Penda "

Nevila Neziraj

Në dritaren e ngushtë të shtëpisë së vjetër e lashë hënën të mërzitur, tërë lot Nëpër rrënojat e dhomës e lashë shiun të hynte ngado E lashë derën e shtëpisë as të hapur as të mbyllur, një bravë e vjetër përkund një farefis... nën heshtjën e zbehur është ndryshkur,harruar si një mbiemër tradhëtar i vrarë nga një armik Lashë tokën pa gjurmë ,grurin e pa mbjedhur, burimin e kulluar.. vreshtin të etur.. përse i lashë tjegullat të thyhen? copë e grimë, muret të bien si shkretëtirë .. lashë kujtimet e fëmijërisë Të ktheva shpinën, e grisa me duar historinë Përse të lashë në mjerimin e braktisjes? .. të vetmuar e të molisur ndër shekuj... përse, përse? Si shumë breza edhe unë, pranë teje të kisha vdekur..!

Vendlindja Ime